De Verbouwing is ontegenzeggelijk een spannend boek en ik las het in één adem uit, maar een literaire thriller? Nou nee! Dat is net zoiets als de boeken van Harlan Coben, die ook zo heerlijk vlot weglezen, omdopen tot literaire thrillers.
Nieuwe Buren
Dit is het derde boek van Saskia Noort dat ik gelezen heb. De andere twee boeken heb ik als audioboek tot mij genomen. Mijn kennismaking met Saskia Noort was Nieuwe Buren, waar ik erg van heb genoten. Maar vraag me niet om na te vertellen wat de verhaallijn van het boek was, want ik heb geen idee. Een blijvende indruk heeft het boek dus niet achtergelaten. Ik herinner me vooral Noort's briljante beschrijving van een fantastisch avondje uit voor de twee mannelijke hoofdpersonen. Ze gaan naar een concert van U2, waarbij het concertplezier nog wat verder wordt opgeschroefd door een jointje. Hilarisch!De Eetclub
Vervolgens luisterde ik naar De Eetclub. Dat was een beetje een afknapper, onder andere door de wel zéér dramatische voorleesstem. Tjeeezus - Simon! Een tijd lang was dat een gevleugelde uitspraak bij ons thuis! Los daarvan kon ik me totaal niet inleven in het beschreven milieu. De gedragingen van de vrouwelijke hoofdpersoon vond ik onbegrijpelijk. Vooral het feit dat ze - als getrouwde vrouw - als een blok valt voor de eerste de beste arrogante patser vervulde me met verbazing en een lichte afkeer voor mijn seksegenoten.Is dit echt hoe het werkt, vinden vrouwen zo'n rijke, brallende man werkelijk onweerstaanbaar? Ik kan het me nauwelijks voorstellen, ik heb geen vrouwen in mijn familie of kennissenkring die dit beeld ook maar enigszins benaderen. Aan de andere kant lijken mannen als Donald Trump en Rupert Murdoch het levende bewijs te zijn van het bestaan van dit type vrouwen.
De Verbouwing
En dan nu dus De Verbouwing. Ten tijde van de publicatie las ik dat De Verbouwing over een rampzalige verbouwing zou gaan. Dit thema - de verbouwing van een huis en hoe dit je hele leven overhoop kan halen - sprak me bijzonder aan. Als kind doorstond ik twee langdurige verbouwingen. Je hele huis een puinzooi, maandenlang vreemde mannen over de vloer, een gestripte douche - nee, ik vond het maar niks. Maar eigenlijk is een problematische verbouwing niet het belangrijkste thema, het draait veel meer om het steeds verder afbrokkelende huwelijk van plastisch chirurg Mathilde en psychiater Rogier.Ik vond De Verbouwing een boek zonder sympathieke personages. Dat hoeft overigens op zich helemaal geen probleem te zijn, Gone Girl van Gillian Flynn vind ik een onvoorstelbaar goed boek ondanks of zelfs dankzij de onsympathieke hoofdpersonen.
Hoofdpersoon Mathilde vond ik een zelfingenomen zeurkous, haar echtgenoot Rogier een egoïstische lamzak. Wat een stel onvolwassen naarlingen, wat mij betreft verdienden ze elkaar. Ik kon alleen empathie opbrengen voor puberzoon Thom die zichtbaar lijdt onder het geklungel van zijn ouders.
Twee dingen stoorden me aan deze thriller.
Ten eerste valt ook Mathilde in de armen van de eerste arrogante, rijke vent die aandacht aan haar besteedt. Ik blijf het een merkwaardig fenomeen vinden.
Veel kwalijker vond ik de merkwaardige manier waarop de ziekte depressie in het boek beschreven wordt. Rogier voelt zich depressief en al vroeg in het boek wordt duidelijk dat hij niet zomaar wat sombertjes is maar lijdt aan een klinische depressie. Met andere woorden Rogier is ziek. Dat zijn echtgenote zich voornamelijk verwijtend en minachtend uitlaat over zijn depressie valt nog te begrijpen, leven met iemand met een depressie is loodzwaar. Het valt niet mee om jezelf telkens te blijven voorhouden dat de persoon in kwestie niet lui of onwillig is, maar ziek! Gezien het zéér ongeloofwaardige slot van De Verbouwing is de schrijfster dat helaas niet gelukt. Blijkbaar is het juiste geneesmiddel voor een depressie een vrouw die in liefde en bewondering naar je opkijkt! Who knew?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten